بسم الله
 
EN

بازدیدها: 459

ديگر کدام حق تحفظ؟!!

  1394/2/6
در مقاله پيش رو? باعنوان ديگر کدام حق تحفظ؟ روي سخن با دوستان و صاحبان دغدغه در مسائل و مباحث زنان است ، همانها که همواره دلسوزانه در تکاپوي بهبود وضعيت زنان و خانواده بوده اند. بسيار جاي خوشوقتي است که در ميان زنان اهل نظر و فرهيخته ، بسيارند کساني که در اين نقطه بايکديگر مشترکند. به نام خدا دراين ميان بايد بزرگواراني را که به سبب وجود همين دغدغه مشترک فعالانه و با صرف انرژي زياد، الحاق به کنوانسيون رفع تبعيض با حق تحفظ را پيگيري مي کنند، مورد خطاب قرار داد و نقطه مشترک ديگري را متذکر مي شوم که از عبارت "الحاق به شرط حق تحفظ" که گوياي وجود تعارضاتي در موادي از کنوانسيون با آموزه هاي ديني، قوانين داخلي و عرفي و غيره در نظام جمهوري اسلامي ايران مي باشد. 

سخن اين است که بالاخره پيش بيني هاي منطقي ، صحيح و مدبرانه بسياري از جامعه زنان ، اعضاي محترم شوراي نگهبان ، مراجع عظام تقليد به تحقق نزديک شد . پيش بيني مي شد، مکانيزمهاي محدود کننده براي کشورهاي ملحق شده به کنوانسيون رفع تبعيض ( با حق تحفظ) بتدريج مطرح شود و اينک همين اتفاق در حال رخ دادن است !! فقط کافي است که صاحبنظران واهل خرد عميق تر و واقع بينانه تر در اطراف خود تأمل کنند تا شواهد اين رخداد را به عينه ببينند.

اجلاس اخير DAD (Democracy Assistant Dialog) که در ابتداي خرداد ماه سال جاري در ترکيه برگزار شد، نمونه اي گويا در اين زمينه است . برگزار کنندگان اين اجلاس گروه G8(اعضاي ناتو) اين اجلاس را با هدف برقراري دموکراسي و توانمندسازي زنان منطقه يعني کشورهاي خاورميانه و شمال افريقا بر پا کرده بودند. حرف اصلي برپاکنندگان اين اجلاس اين بود که بايستي دموکراسي در همه کشورهاي منطقه پياده شود و لازمه اين امر، نفي هر نوع خشونت ازجمله خشونت بر عليه زنان است . بنابراين براي نفي خشونت عليه زنان ، بايستي همه کشورهاي اين منطقه به کنوانسيون رفع تبعيض عليه زنان بپيوندند و همه مفاد آن را اجرا کنند.
 
در واقع تأکيد مهم اين اجلاس "اجراي همه مفاد کنوانسيون" بود و اين امر در مورد کشورهايي که با حق تحفظ به کنوانسيون پيوسته بودند، مطرح شد و بحث الحاق مطلق به ميان آمد. سوالي که در اينجا بايد طرح کرد اين است که در اين صورت ديگر چه حق تحفظي را مي توان در مجامع بين المللي سراغ گرفت و با قيد آن به کنوانسيون پيوست و اصولا چه شرطي باقي مانده است که به دنبال مشروط آن باشيم؟ با اين وصف بايد گفت که در شرايط کنوني ، اگر صادقانه و بي تعصب بينديشيم، منطقي ترين کار آن است که بجاي صرف اين همه انرژي براي الحاق به کنوانسيون ( که الگوهاي غربي براي حل مسائل منطقه اي و شرقي است)، به الحاق و همبستگي ملي براي بهبود وضعيت زنان و خانواده بينديشيم و آن را عملا محقق کنيم- آن هم دور از دخالت مرموز بيگانگان - که براي طرح شعارهاي رنگي خود اهداف سياسي توسعه طلبانه دارند. نگاهي زلال و منصفانه به وضعيت فعلي کشورهاي ملحق شده به کنوانسيون (اعم از ملحق شدگان مطلق و مشروط) نشان مي دهد که تقريبا هيچيک از اين کشورها از وضعيت فعلي خود احساس رضايت نمي کنند؟ خوش بينانه ترين کلام در مورد اين کشورها اين است که کنوانسيون و الحاق به آن هيچ کاري براي زنان اين جوامع نکرده است .
 
 آنچه که در جريان مذاکرات و گفتگوهاي دوستانه ، بي تکلف و روشني که در تعاملات بين المللي با بسياري از مقامات فرهيخته دولتي و غير دولتي از زنان داشته ام و در مورد کنوانسيون و اجلاسهاي وابسته به اين پيمان شنيده ام ،بخوبي پرده از واقعيت کنوانسيون و ميزان اثر بخشي واقعي آن در مورد کشورهاي ملحق شده برمي دارد. نمونه هاي زير از جمله اين اظهار نظرهاست:

1- بانويي فرهيخته از الجزاير در رأس هيأت دولتي : بنظرم هيچ چيز عايدمان نشد . بيشتر شبيه يک بازي است. 

2- استاد دانشگاه از ليبي:آنچه ما در اين اجلاسها و نشست ها طرح مي کنيم ، حتي شنيده نمي شود!هيچکدام از مشکلات ما در صورتجلسه نهايي نيامده است . معلوم است که برايمان ارزشي قائل نيستند. 

3- مسئول يک سازمان غير دولتي زنان در مصر: اينها ما را به مسخره مي گيرند و بي ارزش و اعتبار مان مي سازند. 

4- يکي ديگر از شرکت کنند ه ها: اشتباه ما زنان منطقه و مسلمان اين است که با هم همبستگي نداريم ، والا بهترين آموزه ها و قوانين و دستورالعملها را در دين مبين اسلام داريم. 

5- يکي از مسئولان امور زنان : ما را فراخواندند ، شام و ناهار خورديم، هر چند هزينه ها را از خودمان گرفتند- ولي فقط يک ميهماني بود و ثمره اي نداشت و مشکلي از ما حل نشد.
6- يک خانم ايراني مقيم لندن: آيا فکر مي کنيد ما در غرب با انواع خشونتها مواجه نيستيم؟ بخدا مواجيهم ، اما به شکلي ديگر.

7- مقام بلند پايه پاکستاني: بياييد همه با هم به اين به ظاهر مدعيان رفع خشونت در بيانيه اي کتبي اعتراض کنيم . و ... 

اينها فقط حرفهاي تني چند از بانوان فرهيخته (دولتي و غير دولتي) بود، جملاتي معدود از صدها و هزارها جمله که در اين محافل گفته و شنيده مي شود. در اين ميان يک سوال اساسي هم بايد طرح شود ، اين که : اگر اين دايه هاي دلسوزتر از مادر اينقدر به جهانشمول و کار آمد بودن قوانين شان معتقدند ، چرا امريکا ، سردمدار اعمال خشونت عليه زنان ، خود در صدر اين جدول ملحق شدگان نيست؟ کلام آخر اينکه خوشبختانه امروز بوضح مي توان اين بصيرت را درميا ن بسياري از کشورهاي جهان سوم و مسلمان ديد که ديگر آواز دهل غربيها خوش نيست و اين آواز ديگر حتي براي خودشان خوش آهنگ نيست!




نويسنده : شيدا نيکو روين 





برای دادن نظر، باید به صورت رایگان در سایت عضو شوید. [عضویت در سایت]



مشاوره حقوقی رایگان