بسم الله
 
EN

بازدیدها: 385

بررسي حقوقي توهين به اعتقادات مذهبي

  1393/10/10
بيان يعني چه؟ بيان به هر روش شفاهي، مکتوب و اجرايي گفته مي شود که پيامي را منتقل کند در نتيجه حتي پانتوميم هم يک بيان است که در عرصه آزادي بيان يک سري پيام را به بيننده بدون آنکه صحبت يا نوشته اي رد و بدل شود منتقل مي کند آزادي بيان نيز به مفهوم انتقال پيام و ابراز عقيده بدون ترس از مورد تعقيب قرار گرفتن يا منکوب شدن توسط هر شخصي علي الخصوص دولت است اين مفهوم در تمامي جوامع مردم سالار مورد پذيرش قرار گرفته است و از مياني حقوق بشر محسوب مي شود چنانچه در اعلاميه هاي حقوق بشر (ماده 19) و قانون هاي اساسي گنجانده شده است به عنوان مثال اصل (24) قانون اساسي ايران و متمم اول قانون اساسي آمريکا.

بيان غيرقابل قبول

در کنار پذيرش عمومي مفهوم آزادي بيان، يک اجماع قطعي حقوق نيز وجود دادر مبني بر اينکه بايد براي آزادي حد و مرز مشخص کرد؛ به عنوان مثال در ايالات متحده آمريکا در توضيح اصلاحيه اول [1791] محدوديت هاي ذيل بر بيان وضع شده اند:
1- سخناني که به منافع اشخاص ضرر بزند. (مانند تهمت و اقترا)
2- سخناني که به جامعه بصورت کلي صدمه  مي زنند (مانند سخنان وقبح آميز)
3- سخناني که محل نظم عمومي باشند (مثلا سخناني که باعث ايجاد وحشت عمومي شود)
4- سخنان که به صورت مستقيم حکومت آمريکا را مورد تهديد قرار دهند (مفاد قوانين ضد تروريستي و قانون ميهن پرستي)
همين قيود قانون اسامي جمهوري اسلامي ايران نيز به طور کلي بيان شده است اصل بيست و چهارم مقرر مي دارد «نشريات و مطبوعات در بيان مطالب آزادند مگر آنکه مخل به مباني اسلام يا حقوق عمومي باشد تفصيل آن را قانون معين مي کند»
با آنکه پذيرفتيم بيان از ضروريات زندگي انسان براي فهم و درک امور زندگي شخصي و عمومي است ولي اين حق مانند هر حق ديگري مي تواند مورد سوء استفاده قرار گيرد مثلا همان طور که بيان مسايل مربوط به حريم خصوصي يک فرد، مي تواند به زندگي مادي و معنوي او زيان برساند و به همين دليل در تمامي کشورها جرم انگاري شده است، توهين به شخصيت افراد و اعتقادات شان و حتي ارزش هاي عرفي جامعه (از قبيل آداب و رسوم) نيز جرم انگاري شده است اين است که قانون گزاران و قضات همه کشورها ناگزير از تمايز بين «بيان قابل قبول» و «بيان غيرقابل قبول» هستند. چنانکه بند 2 ماده 29 اعلاميه جهاني حقوق بشر هم تمامي آزادي ها از جمله آزادي بيان را مقيد به مراعات حقوق و آزادي هاي ديگران و اخلاق، نظم عمومي و رفاه همگاني کرده است.

مسئوليت سوء استفاده از آزادي بيان

در تمامي نظام هاي حقوقي با پذيرش اينکه آزادي بيان نامحدود وجود ندارد براي تضمين اين اصل، از «مسئوليت» حقوقي و کيفري استفاده شده است يعني اگر عامل سوء استفاده از حق آزادي بيارن، به فرد يا افراد ديگري به واسطه بياني که داشته خسارتي وارد کند. بايد غرامت آن را بدهد. اعم از اينکه آن خسارت مادي بوده يا معنوي و رواني آمريکايي ها براي همين بخش اخير خسارتي بسيار هنگفت تحت عنوان «خسارت تنبيهي» Punitive Damagel ايجاد کرده اند که هر عامل زيان زننده اي علاوه بر جبران خسارت هاي وارده، از توهم امکان خسارت مجدد هم بيرون بيايد در مسئله توهين به پيامبر اکرم در فيلم آمريکايي «بي گناهي مسلمانان»، تحقق جرم توهين مذهبي Insulting Religion/ blasphemy قطعي است.
چنانکه در بخش 1.1A3 دستورالعمل 2009 محکوميت ايالات متحده امکان مجازات شديدتر عاملان عمدي توهين به مقدسات آمده است و همچنين بر اساس بند سوم ماده 415 قانون مجازات ايالت کاليفرنيا اين اقدامات به عنوان «خلال در صلح» Peace disturbing theبه علت بيان کلمات توهين آميز Words offensive محسوب و با مجازات زندان و جريمه نقدي يا هر دو موجه مي شود و به علاوه آنکه بايد فرآيند تصويب و اجرايي شدن «قطعنامه توهين به اديان» را که از سال 1999 در مجمع عمومي متوقف ماده است را به حد پي گيري کرد. به اين ترتيب علاوه بر اقدامات ملي هر کشورعليه عاملان اين توهين، چنين اقدامي به جهت عدم جلوگيري از انتشار نيز با مسئوليت مقامات آمريکايي مواجه مي شود و مي توان نهادهاي بين المللي همانند مجمع عمومي سازمان ملل و نهادهاي حقوق بشري همانند شوراي حقوق بشر را مجاب به صدور قطعنامه و در ادامه پي گيري قضايي در دادگاه هاي بين المللي کرد از طرف ديگر از سازمان همکاري هاي اسلامي نيز توقع ايجاد يک نهاد قضايي براي صيانت از اسلام و مسلمانان که مورد تجاوز و آسيب هاي جدي قرار گرفته اند مي رود.





برای دادن نظر، باید به صورت رایگان در سایت عضو شوید. [عضویت در سایت]



مشاوره حقوقی رایگان