بسم الله
 
EN

بازدیدها: 414

چرا مردم در اينترنت خود آزاري مي‌کنند؟

  1392/11/28

بعضي افراد کم سن و سال بطور ناشناس در اينترنت به خودشان آزار مي‌رسانند. اين پديده بعضا خود آزاري اينترنتي خوانده شده است. اما دليل آن چيست؟

طبق گزارش‌هاي اخير، آزار و اذيت اينترنتي رو به افزايش است. وقتي کسي در شبکه‌هاي اجتماعي هدف رگباري از بدرفتاري و تهديد قرار مي‌گيرد، پيش فرض همه اين است که يک غريبه پشت ماجراست. اما هميشه اينطور نيست. بعضي وقت‌ها افراد با خودشان چنين مي‌کنند. اين کار خود آزاري اينترنتي نام دارد و بعضي موسسات خيريه و کارشناسان شبکه‌هاي اجتماعي مي‌گويند که بخشي از مشکلي نوظهور است که به‌تازگي و عمدتا در ميان افراد کم سن و سال شکل گرفته، و به آن خود آزاري اينترنتي يا ديجيتال مي‌گويند.

پيدا کردن آمار مربوط به رواج اين پديده آسان نيست، و تاکنون تنها يک مطالعه تحقيقاتي در اين زمينه انجام شده است. تحقيقات مرکز کاهش خشونت‌هاي ماساچوست (MARC) نشان داده که در ميان 617 دانش‌آموزي که در مصاحبه‌ها شرکت کرده اند، 9 درصد آنها بطور ناشناس در اينترنت به خودشان آزار رسانده اند. دکتر دانا بويد، کارشناس فناوري و فرهنگ جوانان و يکي از اولين کساني که بر وجود خود آزاري اينترنتي تأکيد کرد، مي‌گويد: "من فکر نمي‌کنم کسي به اين فکر افتاده بوده که نوجوانان از ناشناس ماندن خود به اين صورت استفاده مي‌کنند. معمولا اکثر کساني که در اين مورد با آنها صحبت مي‌کنم، از شنيدنش يکه مي‌خورند."

الي، که البته نام واقعي‌اش اين نيست، از 15 سالگي نوشتن پيام‌هاي آزاردهنده به خودش را شروع کرد. او نهايتا درباره مشکلش با موسسه خيريه سلف‌هارم صحبت کرد، و اين موسسه اجازه داده که داستان الي در اين مقاله ذکر شود. اين نوجوان چندين پروفايل در اينترنت باز کرد و با استفاده از نام‌هاي مختلف، به خودش پيام‌هاي تند مي‌فرستاد. او مي‌گويد: "در آن پيام‌ها گفته مي‌شد که من زشت و بي‌خاصيتم و کسي مرا دوست ندارد . ... همه اين چيزها در سرم بود. ولي وقتي آنها را به‌صورت مکتوب و از جانب 'افراد ديگر' مي‌ديدم، مي‌دانستم که بايد درست باشند."

نوع شناسايي شده ديگري از خود آزاري اينترنتي اين است که افراد با هدف گرفتن پاسخ‌هاي منفي در اينترنت سوالاتي شخصي طرح مي‌کنند. مثلا مي‌پرسند "آيا من جذاب هستم؟" جواب‌هاي توهين‌آميز احساس فرد نسبت به خودش را تقويت مي‌کند. بن که 16 سال دارد، و البته نام واقعي‌اش اين نيست، درباره مشکلش با موسسه خيريه سلف‌هارم صحبت کرده است. او مي‌گويد: "اين کار مرا قانع مي‌کرد که دچار خيالات نشده ام، و واقعا به همان بدي هستم که خودم فکر مي‌کنم."

ريچل ولچ، مدير اين موسسه، معتقد است که هر دو اين حالت‌ها جلوه‌هايي از خود آزاري اينترنتي هستند. او مي‌گويد: "شايد اينها جراحتي آشکار بجا نگذارند، اما بايد براي افراد کم سن و سالي که احساس ناخوشايندي نسبت به خود دارند، خطر عاطفي واقعي تلقي شوند. اين پديده نوظهور است، اما در عين حال نگران‌کننده هم هست و مي‌تواند عواقب بسيار بدي داشته باشد."

شرکت‌کنندگان در تحقيق مطالعاتي MARC انگيزه‌هاي مختلفي براي خود آزاري اينترنتي بيان کردند، که از جمله آنها مي‌توان به "درخواست ملتمسانه کمک"، جلب توجه بزرگسالان و همسالان، و جلب نگراني مردم اشاره کرد. خود آزاري اينترنتي شباهت‌هايي در عين تشابه با آزاري جسمي، تفاوت‌هايي هم با آن دارد. رفتارهايي شبيه آنچه که از بن سر زده، غيرمعمول است، چرا که در آن به مشارکت طرف ثالثي نياز است. اما اين در موارد خود آزاري جسمي رايج نيست. ريچل ولچ معتقد است که اين نوع خود آزاري عاطفي از نظر رواني بسيار پيچيده است.

"خود آزاري‌هايي مثل زخمي کردن خود پاسخي جسمي به يک رنج عاطفي است و توجه فرد را از درد اصلي منحرف مي‌کند. خود آزاري اينترنتي نوعي رنج عاطفي را با رنج عاطفي ديگري جايگزين مي‌کند. اين پس‌خورد عاطفي منفي بشدت نگران‌کننده است. رفتارهاي خود آزارانه مي‌تواند به‌سرعت تغيير کند و رو به وخامت بگذارد." اوضاع مي‌تواند به شکل‌هاي ديگري هم رو به وخامت بگذارد.

او مي‌گويد: "دوستانم سعي مي‌کردند از من دفاع کنند و در کنارم باشند، و من مجبور بودم براي اينکه ماجرا لو نرود براي آنها هم پيام‌هاي تند و ناخوشايندي بفرستم." يکي از مشکلات کساني که در زمينه رفتار تحقيق مي‌کنند، فوق‌العاده پنهاني بودن مسائل مربوط به آن است، زيرا نوعي حس خجالت شديد در اين زمينه وجود دارد. خانم ولچ مي‌گويد: "کساني که اين کار را مي‌کنند خيلي از رو شدن دستشان مي‌ترسند. خجالت و تحقير ناشي از فاش شدن منبع پيام‌هاي اينترنتي خود آزارانه بسيار زياد است." دکتر ريچارد گراهام يکي از برجسته‌ترين متخصصان روان‌شناسي اطفال و استفاده از فناوري‌هاي جديد و ديجيتال است و در بنياد تويستوک و پورتمن لندن کار مي‌کند. او مي‌گويد: "براي نوجوانان، وجهه و عضويت در گروه‌ها وسيله‌اي است براي جا انداختن خود به‌عنوان يک فرد بالغ و پخته، و افراد در اين سنين هميشه از اين بيم دارند که رفتارشان بچه‌گانه بنظر برسد."

دکتر گراهام مي‌گويد که بعد از مرگ نوجواني بنام هانا اسميت از وجود اين نوع رفتارها باخبر شده است. اين نوجوان 14 ساله اهل لسترشاير در ماه اوت گذشته (مرداد 1392) بعد از آنکه روي يک شبکه اجتماعي مورد برخورد تند و آزاردهنده قرار گرفت، جان خودش را گرفت. وب‌سايت مزبور ادعا کرد که بسياري از پيام‌ها و اظهارنظرهاي ناراحت‌کننده بطور ناشناس توسط خود هانا ارسال شده بود. خانواده اين نوجوان از اين وب‌سايت خواسته اند که مدارک و شواهد خود را براي اين ادعا ارائه کند.

دکتر گراهام مي‌گويد: "اين ادعا که خود هانا بعضي از اين پيام‌ها را براي خودش فرستاده بوده، تأکيدي بر وجود اين نوع رفتار بود. من بشدت از مشاهده آن متعجب شدم. نمي‌دانم اين نوع رفتار چقدر متداول است، اما حدس مي‌زنم که رواج آن بيشتر از آن‌چيزي است که ما مي‌دانيم. ما بايد به عمق ماهيت اين پديده بپردازيم و سعي کنيم بفهميم چه اتفاقي در حال رخ دادن است." او هنوز مطمئن نيست که آسيب رساندن به خود انگيزه اصلي اين افراد باشد و مي‌گويد که اصطلاح خود آزاري اينترنتي هميشه کارآيي ندارد.الي و بن هر دو از متخصصان کمک گرفتند و از اين کار دست کشيده اند. اما براي کساني که سعي دارند دانسته‌هاي خود را در مورد اين نوع رفتارها در مقياس بزرگتري گسترش دهند، چالش‌هاي عمده‌اي در پيش است.

دانا بويد که از محققان ارشد شرکت مايکروسافت و استاديار رشته رسانه، فرهنگ و ارتباطات دانشگاه نيويورک است و در دانشگاه هاروارد هم تدريس و تحقيق مي‌کند، مي‌گويد: "بيشتر بزرگسالان مي‌خواهند مشکلات موجود را به گردن فناوري بيندازند و نمي‌خواهند بپذيرند که جوانان صرفا از فناوري براي نشان دادن مجموعه‌اي از مشکلات اجتماعي و عاطفي که با آنها مواجه هستند، استفاده مي‌کنند. فناوري صرفا خوبي‌ها، بدي‌ها و زشتي‌هاي زندگي روزمره را انعکاس مي‌دهد و بزرگ مي‌کند. اما محکوم کردن فناوري بجاي نگاه عميق‌تر به مسأله آسان‌تر است. من دريافته ام که متأسفانه حتي کارشناسان هم ترجيح مي‌دهند درباره آنچه فناوري "بر سر جوانان مي‌آورد" صحبت کنند، و نگويند که فناوري صرفا نکاتي از فرهنگ حاکم بر زندگي جوانان را آشکار مي‌کند."

اسکات فريمن، بنيان‌گذار موسسه خيريه بنياد سايبرسمايل (Cybersmile Foundation) معتقد است که والدين هم بايد با وضعيت موجود روبرو شوند و فقط اينترنت را مقصر ندانند. او مي‌گويد که اين موسسه خيريه آمارهاي رسمي را با هم مطابقت نداده، اما شواهد موردي حاکي از آن است که شمار افرادي که درباره خود آزاري اينترنتي با مراجع مسوول تماس مي‌گيرند، رو به افزايش است.

او مي‌گويد: "امروزه اينترنت حکم محله و زمين بازي را دارد. ما براي اينکه فرزندانمان موقع بازي در خيابان ايمن باشند، آنها را مجهز مي‌کنيم. حالا بايد به آنها ياد بدهيم که چطور در اينترنت در امان باشند. والدين ديگر نمي‌توانند 'بگويند من از اينترنت سر در نمي‌آورم'، و به اين ترتيب مسووليت را از سر خود باز کنند."





برای دادن نظر، باید به صورت رایگان در سایت عضو شوید. [عضویت در سایت]



مشاوره حقوقی رایگان