بسم الله
 
EN

بازدیدها: 2,382

هشدار رهبر معظم انقلاب درباره خطر پيري جمعيت کشور

  1392/8/11
خلاصه: رهبر معظم انقلاب اسلامي در پيام به همايش ملي «تغييرات جمعيتي و نقش آن در تحولات مختلف جامعه» با اشاره به اهميت موضوع جمعيت و ضرورت فرهنگ‌سازي براي اقناع نخبگان درباره نياز کشور به افزايش جمعيت، خاطر نشان کردند: مسئله نماي جوان براي کشور يک مسئله اساسي، مهم و تعيين‌کننده است و کشورهايي که در دنيا دچار پيري جمعيت شده‌اند به دشواري راه علاجي براي مشکلات ناشي از آن يافته‌اند که لازم است براي حل اين مشکل در کشور کار علمي، عميق و اساسي صورت پذيرد.
به گزارش پايگاه اطلاع‌رساني دفتر مقام معظم رهبري، متن پيام حضرت آيت‌الله العظمي خامنه‌اي که بر گرفته از بيانات ايشان در ديدار اعضاي دست‌اندرکار برگزاري همايش ملي تغييرات جمعيتي و نقش آن در تحولات مختلف جامعه در 1392/8/6 است، و پنج‌شنبه صبح در اين همايش در شهر قم قرائت شد، به اين شرح است:
بسم الله الرّحمن الرّحيم
مسأله جمعيت که به جد هم مورد بحث و اختلاف‌نظر در جامعه است، مسأله بسيار مهمي است. بلاشک از نظر سياست کلي کشور، کشور بايد برود به سمت افزايش جمعيت؛ البته به نحو معقول و معتدل. همه اشکالات و ايرادهايي که وارد مي‌شود - که بعضي از اشکالاتي را هم که مطرح مي‌کنند ما ديده‌ايم - قابل برطرف شدن و قابل پاسخ دادن است. آنچه مهم است اين است که کشور ما با ظرفيت طبيعي و با ويژگي جغرافياي سياسي خود احتياج دارد به يک جمعيت بيشتر؛ علاوه بر اين – همان طور که قبلاً هم گفته‌ايم- مسأله نماي جوان براي کشور يک مسأله اساسي و مهم و تعيين‌کننده است. آن ‌طوري که اهل علم و اهل تحقيق بررسي کرده‌اند و جوانب قضيه را ملاحظه کرده‌اند و آمارها را مورد مداقه قرار داده‌اند، ما اگر چنانچه با اين شيوه‌اي که امروز داريم حرکت مي‌کنيم پيش برويم، در آينده‌ نه چندان دور، يک کشور پيري خواهيم بود که علاج اين بيماري پيري هم در حقيقت در دسترس نيست؛ حالا نه [اينکه] در دسترس ما نيست، [بلکه] در دسترس هيچ کس نيست؛ يعني امروز کشورهايي که در دنيا دچار پيري شده‌اند و قدرت زادوولد خودشان را از دست داده‌اند، به دشواري مي‌شود گفت که راه علاجي براي حل اين مشکل دارند. ما هم طبعاً با همين مشکل مواجه خواهيم شد و نبايد بگذاريم به اينجا برسد. البته مباني اسلامي و تفکر اسلامي در زمينه‌ جمعيت و افزايش جمعت و با توجه به وضع جغرافياي سياسي منطقه و کشور جمهوري اسلامي، يک چيزهاي روشن و واضحي است.
همايشي که آقايان گذاشتيد، به نظر من جزو کارهاي بسيار خوب است. يعني ما نمي‌خواهيم اين قضيه را با شعار و با اينکه «صلوات بفرست تمام بشود» و مانند اينها پيش ببريم؛ مي‌خواهيم مسئله به شکل عميق و علمي حل بشود، گره‌هاي ذهني‌‌اي که وجود دارد باز بشود، حقيقت قضيه روشن بشود و به اعتقاد من ما مي‌توانيم اين کار را بکنيم؛ يعني متفکرين ما و صاحبان دانش مرتبط با مسأله جمعيت- در هر بخشي از بخش‌ها- مي‌توانند در اين زمينه منطق صحيح و قابل قبولي را ارائه کنند. اين همايش البته قدم اول است، يعني قدم ابتدايي است، [اما] از گذاشتن قانون به نظر من مهم‌تر است، چون فرهنگ‌سازي در اين مسأله مثل خيلي از مسائل ديگر اجتماعي، حرف اول را مي‌زند؛ بايد فرهنگ سازي بشود که متأسفانه امروز اين فرهنگ‌سازي نيست، تعطيل است؛ با اينکه گفته شده، ما هم گفته‌ايم، ديگران هم گفته‌اند، در مجلس هم مطرح شده، بعضي‌ها هم کم و بيش اينجا و آنجا بحث مي‌کنند، ليکن کار فرهنگي به معناي صحيح انجام نگرفته. 
به نظر من اين کار شما کار خوبي است، کار مناسبي است؛ منتها اکتفا نکنيد به اينکه يک ميزگردي تشکيل بشود و سخنراني‌اي گذاشته بشود و مثلاً تعدادي مقاله چاپ بشود؛ اينها کارهاي لازمي است، اما ناکافي است؛ بايستي از امکاناتي که در کشور وجود دارد استفاده کنيد، فکر را در کشور بگسترانيد؛ آن ‌وقت فکري هم که گسترش پيدا مي‌کند، بايد فکر عميق و اساسي و منطقي و قانع کننده براي هر کسي باشد؛ بنابراين بايد کار بشود روي اين مسئله که لابد آقايان اين کار را کرده‌ايد. من معمولاً وقتي گروه‌ها و افرادي دنبال اين هستند که مثلاً يک گردهمايي و همايشي را ترتيب بدهند، هميشه سفارش مي‌کنم، مي‌گويم شما اَمَد (پايان) را نزديک قرار ندهيد؛ يعني فرصت قرار بدهيد براي اينکه بتوانيد کار بکنيد، تا آنچه بروز مي‌کند در اين همايش، يک چهره و نماي مطلوبي داشته باشد، آبرومند باشد؛ و لابد آقايان اين کار را کرده‌ايد، چون بحمدالله شما اهل فضل و اهل تحقيق هستيد و مؤسسه‌ شما، مؤسسه‌اي است که سابقه خوبي در اين زمينه‌ها دارد؛ ليکن کار را به اينجا متوقف نکنيد.جوانب قضيه را بسنجيد، ببينيد چه چيزهايي است که موجب مي‌شود جامعه ما دچار ميل به کم‌‌فرزندي بشود.
اين ميل به کم بودن فرزند، يک عارضه است والا انسان به طور طبيعي فرزند را دوست مي‌دارد. چرا افرادي ترجيح مي‌دهند که فقط يک فرزند داشته باشند؟ چرا ترجيح مي‌دهند فقط دو فرزند داشته باشند؟ چرا زن به شکلي، مرد به شکلي پرهيز مي‌کنند از فرزندداري؟ اينها را بايستي نگاه کرد و ديد عواملش چيست؟ اين عوامل را پيدا کنيد، بر روي علاج اين عوامل بيماري‌‌زا - که به اعتقاد بنده اينها عوامل بيماري‌زاست- متخصصين و صاحبان انديشه را بخواهيد فکر کنند. 
فرض کنيد مثلاً بالا رفتن سن ازدواج؛ بلاشک يکي از چيزهايي که باروري را محدود مي‌کند، بالا رفتن سن ازدواج است؛ خب، اين يکي از کارهايي است که بايد در کشور فکر بشود. چرا سن ازدواج در کشور ما بالا رفته؟ مگر جوان هفده ساله، هجده ساله، نوزده ساله، احتياج ندارد به اطفاي نياز جنسي و غريزه جنسي؟ ما بايد اين را فکر کنيم. خب، از آن طرف مي‌گويند که اينها خانه ندارند، شغل ندارند، درآمد ندارند؛ ببينيم چگونه مي‌شود کاري کرد که همه اينها با هم جمع بشود؟ ما نبايد تصور بکنيم که حتماً بايستي يک نفري خانه ملکي داشته باشد، يک شغل درآمدداري داشته باشد، بعد ازدواج بکند؛ نه، اِنَ يَکونوا فُقَراءَ يُغنِهمُ اللهُ مِن فَضلِه؛ اين قرآن است [که] با ما دارد اين جور حرف مي‌زند. يعني همه‌ آن گره‌هاي ذهني‌‌اي را که وجود دارد در اين زمينه، بايد شما باز کنيد، يعني شأن شما و همايشي از اين قبيل، اين است که بايستي اين کار فکري و علمي را بکنيد؛ يعني صرفاً بيان فکر، بيان خواست و حتي شعارهايي در اين زمينه نباشد. واقعاً کار بشود، کار فکري بشود؛ عوامل کاهش جمعيت و موجبات افزايش جمعيت به نحو مطلوب و با اعتدال متناسب، درست سنجيده بشود، مطرح بشود [تا] اقناع بشوند افکار نخبگان. در اين زمينه خب الان عامه مردم، بعضي‌ها متدينند، بعضي‌ها متعبدند، وقتي گفته مي‌شود، مي‌روند سراغ باروري بيشتر؛ لکن نخبگان جامعه بايد قانع بشوند، بايد مسئله را قبول کنند؛ اگر نخبگان قبول کردند، کار سهل مي‌شود، کار فرهنگ‌سازي آسان مي‌شود. در اين زمينه‌ها ان‌شاءالله بايستي آقايان تلاش کنيد و اميدواريم ان‌شاءالله موفق باشيد.
بنده همچنان معتقدم کشور ما کشور هفتاد و پنج ميليوني نيست، کشور ما کشور صد و پنجاه ميليوني [است]، حالا ما دست کم را گرفتيم گفتيم صد و پنجاه ميليون؛ بيشتر هم مي‌شود گفت. قطعاً اين کشور با اين سطح وسيع، با اين تنوع آب و هوايي، با اين امکانات فراوان زيرزميني، با اين استعداد بالقوه علمي که در اين کشور وجود دارد، مي‌تواند يک کشور پر جمعيتي باشد و ان‌شاءالله خودش هم اين جمعيت را اداره کند؛ يعني همچنان ‌که ما فکر مي‌کنيم که اگر چهار پنج بچه افتاد روي دوش يک خانواده وضع زندگيشان چگونه خواهد شد، فکر اين را هم بکنيد که اين چهار پنج بچه وقتي بزرگ شدند و کاري پيدا کردند و شغلي پيدا کردند چه کمکي مي‌توانند به پيشرفت کشور بکنند؛ يعني اين را هم بايد فکر کرد.
يک نگاه مقلدانه‌اي به زندگي غربي يا به زندگي اروپايي وجود داشته که به اينجاها منتهي شده و ميراث آن به ماها رسيده؛ ما هم در يک برهه‌اي از زمان غفلت کرديم، کاري که بايد انجام بدهيم انجام نداديم. در حالي که امروز در [بعضي] از همين کشورهاي غربي از کاهش باروري دارند زيان مي‌بينند، پشيمانند و در بعضي از کشورهاي غربي مطلقاً کاهش باروري وجود ندارد؛ يعني خانواده‌هاي پر جمعيت؛ مثلاً خانواده آمريکايي با ده دوازده بچه، چطور خانواده ايراني [که] مي‌خواهد از او تقليد کند بايد حتماً يک بچه داشته باشد يا دو بچه! که اين الان وجود دارد و گزارش‌ها و خبرها از اين واقعيت به ما اطلّاع مي‌دهد. ان‌شاء‌الله که موفق و مؤيد باشيد.
والسلام عليکم و رحمه الله





برای دادن نظر، باید به صورت رایگان در سایت عضو شوید. [عضویت در سایت]



مشاوره حقوقی رایگان