بسم الله
 
EN

بازدیدها: 1,193

نفقه-قسمت دوم

  1390/10/1
خلاصه: نفقه-قسمت دوم
شرايط وجوب نفقه
ازدواج دائمي و تمکين از شرايط واجب براي ايجاد نفقه هستند. ماده 1106 قانون مدني مي‌گويد: در عقد دائم نفقه زن به عهده شوهر است بنابراين در ازدواج موقت، زن استحقاق دريافت نفقه را ندارد مگر اين که در حين عقد شرط شده باشد اما در ازدواج دائمي به محض تمکين، زن مستحق دريافت مي‌شود.
در ارتباط با معناي تمکين بايد گفت تمکين به دو بخش تمکين عام و تمکين خاص تقسيم مي‌شود. تمکين عام، فرمانبرداري در تمام امور کلي زندگي است و زن موظف به پيروي و اطاعت از شوهر است و تمکين خاص اطاعت از نيازهاي غريزي مرد از جانب زن است.
در همين رابطه ماده 1108 قانون مدني تصريح مي‌کند: هر گاه زن بدون مانع مشروع از اداي وظايف زوجيت امتناع کند، مستحقق نفقه نخواهد بود.

البته لازم به توضيح است که زنداني شدن زن فورس ماژور محسوب و مانع تمکين است اما موجب عدم استحقاق نفقه نيست.

ترک منزل از ناحيه زوجه و تعليق نفقه
زوج وظيفه دارد که در حد توانش منزلي مستقل و متناسب با شوونات زوجه فراهم کند، حال اگر اين منزل از جنبه شوونات اجتماعي مطابق حال زن باشد ولي به‌سربردن در آن منزل موجب شود که احتمال ضرر و زبان شرافتي يا بدني (آزار و اذيت)‌ زوجه برود، خروج وي از منزل نشوز و عدم اطاعت محسوب نمي‌شود و نفقه تا زمان بر طرف شدن مشکل به وي تعلق خواهد گرفت.

موارد سقوط نفقه
1- نشوز زن 2- عقد موقت 3- فوت مرد و 4- طلاق بائن از موارد ساقط شدن نفقه هستند.
نفقه حقي است که در صورت عدم نشوز به زن تعلق مي‌گيرد و اين بدان معني است که صرف ادعاي زن و درخواست زن او صاحب حق است و نياز به اثبات اين که به او نفقه تعلق مي‌گيرد نيست و اين امکان به واسطه رابطه زوجيت فراهم شده البته اين تعلق نفقه وابسته به تمکين کامل اعم از تمکين عام و خاص است. لذا با تحقق تمکين عام و سرپيچي از تمکين خاص يا برعکس نفقه تعلق نمي‌گيرد، ضمن اين که به طور کلي اثبات انفاق در صورتي که دلايل و شواهد مشخصي بر عدم تمکين زوجه نباشد با مرد است و همين طور زماني که ادعاي عدم تمکين وجود دارد، مرد بايد ادعاي خود را با مدارک و شواهد و اسناد به اثبات برساند. لذا به محض درخواست نفقه از طرف زن مرد ملزم به ارائه ادله مبني بر عدم تمکين زن است که اين کار با روال معمول حقوقي جامعه ما از طريق ارسال اظهارنامه صورت مي‌گيرد.
در مورد نفقه طلاق نيز ماده 1109 قانون مدني مي‌گويد: نفقه مطلقه رجعيه در زمان عده به عهده شوهر است مگر اين که طلاق در حال نشوز واقع شده باشد، ليکن اگر عده از جهت فسخ نکاح يا طلاق بائن باشد، زن حق نفقه ندارد مگر در صورت حمل از شوهر خود که در اين صورت تا زمان وضع‌حمل حق نفقه خواهد داشت. (طلاق رجعي: طلاقي است که در ايام عده مرد حق رجوع به زن را دارد، اما در طلاق بائن مرد چنين حقي ندارد چراکه رابطه زوجيت کلا قطع مي‌شود)‌
ماده 1110 نيز درخصوص نفقه زن در صورت فوت مرد مي‌گويد: در ايام عده وفات که 4 ماه و 10 روز است، مخارج زندگي زوجه عندالمطالبه از اموال اقاربي که پرداخت نفقه به عهده آنان است (در صورت عدم پرداخت)‌ تامين مي‌شود.

- ويژگي‌هاي نفقه
- نفقه زوجه مقدم بر نفقه اقارب واجب‌النفقه است، زيرا پدر و مادر در مقابل فرزند تکليفي ندارند درحالي که زن در برابر شوهر تکليف دارد.



- تقدم نفقه بر ساير ديون
- شرط نفقه اقارب، ناتوان بودن والدين است، اما اگر زن استقلال مالي نيز داشته باشد، مستحق نفقه است.
- نفقه گذشته زن دين است و مرد بايد بپردازد.

نفقه در مدت عقد و قبل از ازدواج
در مدت فاصل ميان عقد و انجام ازدواج، نفقه‌اي به زن تعلق نمي‌گيرد، مگر اين که زن براي شروع به زندگي اعلام آمادگي کرده باشد ولي مرد از بردن همسرش خودداري کند که در اين صورت زن مستحق دريافت نفقه است. در اين صورت زوجه بايد بتواند ادعاي خود را ثابت کند يعني يا بايد به نزديک‌ترين مجتمع قضايي محل سکونت خود مراجعه، 3 برگ اظهارنامه دريافت و آمادگي خود را اعلام کند يا اين که چند نفر را به شهادت بگيرد و استشهاديه‌اي تنظيم کند. همچنين به زني که بعد از عقد، شروع به زندگي زناشويي و رفتن به خانه شوهر را منوط به پرداخت مهريه کند، نفقه تعلق مي‌گيرد و مرد مکلف است نفقه وي را بپردازد.





برای دادن نظر، باید به صورت رایگان در سایت عضو شوید. [عضویت در سایت]



مشاوره حقوقی رایگان