بسم الله
 
EN

بازدیدها: 1,210

حقوق والدين و فرزندان

  1390/9/30
خلاصه: حقوق والدين و فرزندان
قانون مدني ايران، تربيت فرزند را وظيفه پدر و مادر مي‌داند و بر انجام اين مهم تأکيد مي‌کند. به موجب ماده 1044 قانون مدني «زن و شوهر بايد در تحکيم بنيان خانواده و تربيت فرزند با يکديگر همکاري کنند.»
محيطي که کودک در آن متولد مي‌شود و رشد مي‌کند، بيشترين تأثير را در تربيت و رفتار کودک مي‌گذارند. رشد جسمي و روحي کودک نيازمند امکانات و وسايل ضروري است؛ نگهداري و تربيت اطفال از اهم وظايف والدين است و اساس تربيت کودک را پدر و مادر به عهده دارند. دوران کودکي در رشد و پرورش کودک اهميت اساسي دارد. کودکان سرمايه‌هاي ارزشمند جامعه هستند و فرداها متعلق به آنان است. از جمله افرادي که در تربيت کودک نقش بسزايي دارند پدر و مادر هستند.
پدر و مادر هر دو در مقابل فرزند خود داراي مسئوليت‌هايي هستند و از حقوق نيز برخوردارند. بعضي از تکاليف، خاص يکي از والدين است مانند تکليف شير دادن که به عهده مادر است يا سرپرستي و اداره امور مالي فرزند (ولايت) که صرفاً به عهده پدر است. در مواردي نيز حق و تکليف براي هر دو نفر قرار داده شده است مانند تربيت و نگهداري کودک (حضانت). همچنين فرزندان در مقابل پدر و مادر وظيفه مطيع بودن و احترام و تکريم دارند.
تربيت در لغت به معناي پروردن، پرورانيدن، آموختن آداب و اخلاق و پرورش روح و جسم و در اصطلاح حقوقي به معناي پرورش روحي و اخلاقي کودک است.

تکليف والدين در تربيت فرزند
قانون مدني ايران، تربيت فرزند را وظيفه پدر و مادر مي‌داند و بر انجام اين مهم تأکيد مي‌کند. به موجب ماده 1044 قانون مدني «زن و شوهر بايد در تحکيم بنيان خانواده و تربيت فرزند با يکديگر همکاري کنند.»
قانونگذار از تربيت و شيوه همکاري زن و شوهر در تربيت فرزندان سخني به ميان نياورده است، زيرا نوع تربيت در خانواده‌ها و فرهنگ‌ها، مختلف و متفاوت است. به علاوه، ميزان فرصت و نقش والدين نيز در تربيت فرزندان در خانواده‌هايي که در آن پدر و مادر هر دو شاغل هستند با خانواده‌هايي که فقط پدر شاغل است و گاهي در دو شيفت کاري فعاليت مي‌کند، مادر خانه‌دار است فرق مي‌کند. اما در هر صورت به حکم قانون، پدر و مادر هر دو بايد وظيفه تربيت فرزندان را به عهده بگيرند و در حد توان خود در تربيت آنان بکوشند. (ماده 1178)
تربيت فرزند از چه زماني آغاز مي‌شود؟
از اولين روزهاي زندگي و پس از تولد

آيا پدر و مادر مي‌توانند براي تربيت فرزند خود، او را تنبيه کنند؟
قانونگذار به پدر و مادر اجازه داده است که فرزند را تنبيه کنند ولي اين تنبيه بايد صرفاً در جهت تربيت اخلاقي او باشد و به معني تأديب (ادب کردن) است. (ماده 1179)

حد تنبيه
تنبيه نبايد به گونه‌اي باشد که موجب صدمه و آسيب به جسم فرزند شود. در حقيقت، تنبيه براي تربيت است و قانونگذار تأکيد مي‌کند که تنبيه بايد در حد متعارف باشد، يعني عرف جامعه نوع تنبيه را خشونت‌ و آزار نداند.

اگر فرزند در ضمن تنبيه آسيب ببيند، آيا پدر و مادر مسئوليت دارند؟
بله؛ اختيار و اجازه تنبيه والدين فقط در حدي است که جنبه ادب کردن داشته باشد. اگر آسيب ناشي از تنبيه بدني جدي باشد مي‌تواند موجب سلب حضانت شود و پدر و مادر حق نگهداري فرزند خود را از دست بدهند؛ زيرا در چنين موردي تنبيه سبب شده است «سلامت جسماني و تربيت اخلاقي» فرزند به خطر افتد و شخص تنبيه کننده (پدر يا مادر) صلاحيت خود را براي نگهداري و تربيت فرزند از دست مي‌دهد.

به علاوه، تنبيه بدني فرزند موجب مي‌شود پدر يا مادر مجبور به پرداخت ديه براي صدمه‌اي که وارد شده، بشوند.

آيا تربيت همان حضانت است؟
خير؛ حضانت مربوط به جسم کودک (فرزند) است و نگهداري، مواظبت، مراقبت، نظافت و تغذيه را شامل مي‌شود، ولي تربيت مربوط به روان فرزند است و شامل آموزش آداب و رسوم اجتماعي، مذهبي و فرهنگي و پرورش استعدادها است.

تکليف تربيت فرزند چه زماني ساقط مي‌شود؟
1ـ در صورت جنون والدين
2ـ مواظبت نکردن و انحطاط اخلاقي والدين
3ـ در صورت کافر شدن و تغيير مذهب والدين.





برای دادن نظر، باید به صورت رایگان در سایت عضو شوید. [عضویت در سایت]



مشاوره حقوقی رایگان